Son eylemsiz teorimde yetenek takasında dayalı bir platform fikrinden bahsetmiştim. Çeşitli ülkelerde ‘yetenek paylaşımı’, ‘zaman bankacılığı’ gibi kavramlarla mahalle/yerel topluluk bazlı oluşumlarla uygulanan bu tür bir sistemin Türkiye’de online olarak uygulanması düşüncesi bile heyecan vericiydi.
İspanya’daki zaman bankacılığı sistemini bizzat deneyimleyen ve böylesi güzel bir oluşumun ülkemizde de işleyeceğine yürekten inanan Ayşegül Güzel sayesinde bu eylemsiz teori hayat buluyor. Geçtiğimiz günlerde alfa lansmanı yapılan Zumbara ile zaman bankacılığı kavramı artık Türkiye’de, hem de sosyal ağ mantığı üzerine kurulu bir mekanizmayla.
Ayşegül’e bu iyi niyetli girişimi için bir kez de buradan teşekkür ve tebriklerimi gönderiyorum.
One more ‘action lacking theory’ turned into action!
My last action lacking theory was about creating a platform for skill swap. I was excited with the idea of building such an online community in Istanbul, similar to concepts like ‘skill share’ and ‘time banking’ which are used in various cities of the world.
Thanks to Ayşegül Güzel, who has experienced the time banking system in Spain and wholeheartedly believes in its potential in Turkey, this action lacking theory finally becomes a reality. Time banking (combined with social networking) is now in Turkey with Zumbara which had its alpha launch recently.
Two thumbs up for Ayşegül for her well intentioned initiative.
Online Türk nüfusu düşündükçe dehşete kapılıyorum; bazı ülkelerin toplam nüfusundan bile fazla! Bu milyonlarca insanın her birinin kendine has bilgi ve becerileri olduğunu düşününce, online nüfusun nasıl bir yetenek çeşitliliği barındırdığını hayal etmek heyecan veriyor.
Bir platform olsa, yetenek takasına dayalı. Her üyenin profilinde iki bölüm olsa; “öğretebileceklerim” ve “öğrenmek istediklerim” diye.
Mesela bana İspanyolca öğretmesi karşılığında ben de birine yemek yapmayı öğretebilirdim. Yurtdışında benzer uygulamalar var, neden burada da olmasın?
Bu fikrin en sevdiğim yanı içinde hiç para olmaması!
Teach me Spanish and I will teach you how to cook
I find the growing online population of the world very exciting. When I think over the diversity of personal skills that this online population embraces, it becomes even more exciting.
Now imagine an online platform for skill swap: I teach you what I know, you teach me what you know. Yes, it is a very simple idea which is being used in many cities of the world, so why not in Istanbul?
The best thing about this idea is that there is no money in it!
Son eylemsiz teorilerim fazla Facebook odaklı oldu ama türedikçe türüyor.
Israrcıyım, Facebook’a mikro ödemeler için kredi kartı dışında kolay ve güvenli bir ödeme sistemi entegre edilmeli.
Gerekliliği tartışılır “iddia ediyorum, bilmem kimi seven 1.000.000 kişi bulabilirim” tarzı grupların nasıl yayıldığı malum. Diğer tarafta, tedavi masrafları için yardım toplamaya çalışan ama malesef yardımdan ziyade ancak kuru kalabalık toplayabilen gruplar var. Şimdi bir düşünün, daha önce de bahsettiğim şu PayPal benzeri ya da SMS’e dayalı ödeme sistemi olsaydı, 14 milyon Türk Facebook kullanıcısının 1 milyonu sadece ama sadece 10’ar kuruş bile bağışlasa birkaç günde 100.000 TL toplanırdı.
Many hands make light works, what about a million?
I know I focused too much on Facebook in my last posts, here is another.
I insist that we need an easy and secure payment option for micro-payments on Facebook instead of credit card.
There are lots of fundraising groups desperately seeking funds for their causes but only collecting a passive audience. Now think again, if we had the SMS-based or PayPal-like payment system that I have mentioned before, it would be possible to raise $100.000 in a short period with just 1 million users participation (remember, Facebook’s population is over 300 million), donating only 10 cents per head.
Türk ev hanımlarının altın günü, dolar günü türü faaliyetlerini hep takdir etmişimdir. Bir nevi faizsiz borçlanmadır aslında bu. Örneğin 4 kişilik bir grupta “gün”e ev sahipliği yapan ilk ev hanımı 3 x 100 $’dan 300 $ toplar. Sonra da bunu 100 $’lık 3 taksitle geri öder. Çok temiz, değil mi?
Aynısını 4 değil 400 kişiyle yaptığımızı düşünelim. Adam başı 1 TL ile bile oynasak sıra bana geldiğine 399 TL hesabıma geçecek ve bunu 1 TL’lik 399 taksitle ödeyeceğim. Bu 400 gün boyunca her gün sırayla bir kişi 399 TL sahibi olacak. Hayır, son sıradakinin 400 gün beklemesine gerek yok; herkes istediği kadar “altın günü” halkasına dahil olabileceği için bir halkada sonuncu olan başka bir halkada birinci olabilecek ve bunları eş zamanlı yürütmek mümkün.
Bildiğim kadarıyla Facebook’ta kredi kartı dışında ödeme seçeneği yok. Bu iş için PayPal tarzı bir merkezi ödeme sistemi mantıklı olurdu. Diğer bir seçenek ise SMS ile ödeme (işlemler doğrudan faturaya yansıtılır). Facebook ‘cause’larına SMS ile bağış adlı eylemsiz teoride olduğu gibi iş yine bir GSM operatörüne bakıyor.
Money chain on Facebook
Forget those scam-smelling money chain sites. Why not form a chain with the people you know and trust? That would work perfect on Facebook even with micro-payments. Suppose I form a chain of 400 friends. Everyone in the chain pays $1 to me on the first day, meaning $399 in my account. On the second day, we collect the same amount for the second person enlisted in the chain and it goes on like this for 400 days. So every single person in the chain collects $399 and pays it back with micro-installments of $1. Earlier you join a chain, earlier you collect. No worries even if you are the last person in your friend’s chain, you can always join multiple chains or start your own chain and be the chain leader, so you don’t have to wait until your turn of collection comes in one particular chain.
As far as I know, Facebook does not offer any payment option except credit card. A payment system like PayPal would work fine for this. Another option is payment via SMS. A GSM operator is required -either as a sponsor or technical supplier-, with a similar role it had in the actionless theory called SMS donations for Facebook causes.
Facebook’ta bir cause (iyi bir Türkçe karşılık bulamıyorum, önerilere açığım) daveti geldiğinde gruba katılarak yeterince faydalı bir şey yaptığıma inanmıyorum. Kredi kartımı kullanmak istemediğim için ‘donate’ seçeneği de işe yaramıyor. Halbuki ‘SMS ile bağış’ diye bir seçenek olsa gözüm kapalı tıklardım. Kısaca diyorum, bir GSM operatörü Facebook’taki yardım kampanyalarına SMS’le katılım hizmeti sunamaz mı?
SMS donations for Facebook causes
I don’t believe it is good enough just to ‘join’ a cause on Facebook, I see it as the most passive form of participation. Since I don’t use my credit card online, ‘donate’ option is of no use for me. However, if a ‘donate via SMS’ option was available, I would use it frequently without any hesitation. I look forward to seeing a GSM operator come up with a solution to integrate an SMS donation mechanism to Facebook causes.
Hurriyet.com.tr‘yi günde 2 milyon kişi ziyaret ediyormuş. Az değil. Acaba diyorum, bu site ve benzeri ana akım haber sitelerindeki sansasyonel haberlerin arasına hayırlara vesile olacak birşeyler gömmek mümkün olabilir mi? Aklıma iki farklı yol geliyor:
- Toplumsal duyarlılık gerektiren ama asla magazin haberleri kadar ilgi çekmeyen konuları magazin haberiymiş gibi kurgulayıp dikkat çekmek. Mesela, “Sulu şaka!” başlıklı habere tıklandığında aslında su kaynaklarının hızla tükendiğinin duyurulduğu haberin açılması gibi.
- Foto galeriler pek seviliyor, tıkladıkça tıklayası geliyor insanın. O fotoğraflara yapılan tıklama başına 10 kuruş bir fona aktarılsa…
Gazeteler STK’ların basın ilanlarını ücretsiz yayınlayabiliyorlar, yukarıdakileri de bir düşünsünler derim. Hatta bu uygulamalar sponsorlu olarak yapılıp kazan-kazan-kazan-kazan (site-sponsor marka-STK-katılımcı) durumu yaratılabilir!
Hot stuff for good
Wouldn’t it be nice to embed some ‘good’ stuff among that ‘hot’ stuff featured in the mainstream news web sites with high traffic? Here are two possible ways to do it:
- Issues that require social responsibility never arouse interest as much as lurid, sensational news. These issues can be packaged in the form of pseudo sensational news, using cunningly crafted headlines and images.
- Everybody loves clicking endlessly on the photos in those galleries featuring ‘celebrities without make-up’, ‘wonderful beaches of the world’, ‘childhood photos of Hollywood actors’, etc. A small amount of money can be donated for each single click on the photos.
We know that newspapers occasionally publish charity ads free of charge, so it won’t hurt them to give a thought to above. These executions can even work better if sponsored, creating a win-win-win-win (website-participant users-sponsor brand-NPO/charity) situation!
Bu seferki bir eylemsiz teori değil, düpedüz komplo teorisi. Ve umarım bir komplo teorisinden öteye gidemez!
Geçenlerde domuz gribiyle ilgili bir haber izlerken tuhaf ama bir o kadar da gerçekçi düşüncelere daldım. Virüs yavaş yavaş tüm dünyaya yayılıyor; havaalanlarında kontroller sıkılaşıyor, turizm ve ticaret olumsuz etkileniyor, anneler çocuklarını okula gönderirken bile iki kere düşünüyor. Korku ve paranoya virüsten daha hızlı yayılıyor. Bu durum küresel ekonomik krizin etkileriyle bir araya geldiğinde daha az dışarı çıkan, daha çok evde vakit geçiren bir “şehirli insan” profili ortaya çıkıyor. Evde geçirilen süre arttıkça internet kullanımı da artıyor olsa gerek.
Zamanı biraz ileri sarıyorum. Düşünün ki domuz gribi tüm dünyaya iyice yayılmış, insanlar maskelerini takmadan sokağa çıkmaz olmuş. Kafeler, restoranlar, sinemalar, tiyatrolar, alışveriş merkezleri; kısaca dışarıda sosyalleşilebilecek hiçbir yere gidilmez olmuş virüs bulaşır korkusuyla. İşinden, okulundan arta kalan zamanı herkes evinde geçirir olmuş. Ve H1N1’in bulaşamayacağı tek ortamda, internette sosyalleşmekten başka çaresi kalmamış insanoğlunun
…
Yazının başında dilediğim gibi, umarım bu bir komplo teorisinden öteye gidemez.
Internet will grow as swine flu spreads
This one is not another action lacking theory, it is what you call a conspiracy theory and I hope it won’t go beyond that!
The virus is gradually spreading all around the world; health checks at airports are getting stricter, tourism and trade are negatively influenced, parents think twice on sending their kids to school. Fear and paranoia is spreading even faster than the virus. Combined with the effects of the global recession, this situation forces people to go out less and stay at home more. Internet usage most probably rises together with the time spent at home.
Here is a projection on the long term consequences. Think of a world where this epidemic hits the climax. People will not be stepping out without wearing their masks. With the fear of the disease, nobody will be socializing at cafés, restaurants, movie theaters, or malls. Instead, people will be running back home after work or school. The only safe medium left for socializing will be Internet, the one and only place where H1N1 cannot spread…
As I wished at the beginning of this post, I hope this won’t go beyond a conspiracy theory.
Özellikle bekar olanlar gayet iyi bilir, Facebook’ta arkadaşlarınızın fotoğraflarını karıştırırken toplu fotoğraflarda arkadaşınızın arkadaşlarını incelemek pek keyiflidir :)
Diyorum ki, yüz tanımaya dayanan bir collaborative filtering (bu terimin Türkçe karşılığı için önerilere açığım) uygulaması olsa, incelediğim fotoğraflar üzerinde etiketlenmiş suratları “like” etmeme izin verse, ben bunu çeşitli fotoğraflar üzerinde yaptıkça benim beğeni kriterlerimi algılasa ve “onu beğendiysen bunu da beğenirsin” tadında öneriler yapsa erişebildiğim tüm fotoğraflar arasından… Nasıl olurdu?
Photograph-based matchmaking application for social networks
Singles most probably agree that it’s really exciting to explore nice looking friends of your friends while browsing through their photos on Facebook.
Think of a collaborative filtering application based on face recognition. As you ‘like’ the tagged faces in the photos, it will sense your like and dislike pattern and eventually make recommendations accordingly. How does it sound?
Yemek siparişi için yemeksepeti.com, içki siparişi için ickisepeti.com, çiçek siparişi için ciceksepeti.com varsa “işçi” lazım olduğunda da bu tür bir site hayatı kolaylaştırabilir. İşçi derken temizlikçi, aşçı, marangoz, badanacı, tesisatçı, bebek bakıcı, vs kastediyorum. Siteye girilir, lokasyon ve bütçe tercihine göre alternatifler listelenir, filtreleme için tavsiyeye dayalı puanlama sistemi kullanılır. Kullanıcı işçi talebinde bulunduğunda işçi nerede olursa olsun otomatik bir SMS’le haberdar edilir.
Hem gitgide çevresine yabancılaşan, her daim meşgul büyük şehir insanı için, hem de işini büyütmek isteyen mahalle esnafı için faydalı olmaz mı?
Online craftsmen pool
In a world where you can order almost everything online, wouldn’t it make life easier to order the ‘labor’ you need in your home? Imagine a website where you can find the cleaners, cooks, carpenters, housepainters, plumbers, or babysitters in your area, listed by budget and user ratings and recommendations. Just make your choice and the system sends an SMS to the plumber you demand.
Wouldn’t be great for both the busy urban dweller and the freelance craftsman who needs to grow his business?
Bazen gardırobumu toparlarken pek giymediğim t-shirtler, pantolonlar olduğunu farkederim, atmak veya satmak istemem, “birine versem ama kime?” diye düşünürüm. Böyle durumlarda ihtiyaç sahiplerini bulabileceğim bir site olsa keşke…
Bahsettiğim şey Freecycle mail gruplarını andırıyor fakat bu bir mail grubu değil sahibinden.com yapısında bir site olmalı, tek ama önemli bir farkla: alış yok, veriş var. Daha da önemlisi, Freecycle’dan daha hayırlı amaçlara hizmet edebilecek bir sistem; en azından amacı bu. Başlangıç için aklıma gelen yardım kategorileri kırtasiye/kitap (okullar için), giysi, ev eşyası ve bebek bakım malzemeleri.
A website where the benevolent meets the needy
Whenever I tidy up my clothes, I realize that there are lots of t-shirts and trousers that I don’t wear so often. I never want to throw them away or bother selling, instead I prefer giving them away but I never know to whom I should. A website where I can find the people in need would be great in such cases.
The system I’m talking about is quite similar to Freecycle mail groups but rather than a mail group, this should be a site where actual transaction occurs, of course free of charge since the main purpose is to help. For starters, product categories in my mind are books and stationery goods for students, clothes, home appliances, and baby care products.
Zaman zaman aklıma gelen ama uygulamaya geçirmekte yetersiz kaldığım ya da tembel davrandığım fikirleri “belki bir gün yaparım” diyerek kendime saklamaktansa icraate benden daha yatkın olan herkesin bilmesi daha iyi olur diye düşündüm.
Bu blog benim açımdan oldukça ironik. Çok düşünen, az uygulayan biri için bu blogu açma fikrinin de eylemsiz bir teori olarak kalması aslında daha tutarlı olurdu ama kendimi de şaşırtarak blogu açtım sonunda!
Eylemsiz Teorilerim daha önce kimsenin aklına gelmemiş, “kârlı” fikirler olma iddiasında değil. Tek amacım hayırlara vesile olacak şekilde kolektif bilince katkıda bulunmak.
Action lacking theory turned into an action!
Instead of keeping my action lacking ideas and theories for myself, I thought it would be better to share those with people who are more inclined to act.
This blog is actually quite ironic for me. Being a man of thought and less action, leaving the idea of creating such a blog as just an idea and no action would be more consistent for me. However, here it is, online at last!
These ideas are not necessarily breakthrough, ‘profitable’ ideas. My sole purpose is to contribute positively to the collective consciousness.
